Nema nade nažalost, sve je uništeno, bolje smijehom prekriti crnilo što se nadvilo nad cijeli poluotok. Crvene, zle urbanizacijske sile prodrle su do srca Istre, gdje stoje stare građevine, kao stari spomenici, bude se uspomene. Ali i one se ruše pa ponovo grade, ali na novi poganski način. Poganski način koji je došao iz zlog grotla zvanog centar Balkana. Da je netko, samo 5 godina prije, recimo iz 2003. došao u ovu godinu, već 2008. doživio bi infarkt mozga, ne srca, ono je ionako davno prestalo kucati kod svih nas. Kado gljive čađavice, ali obojane, crveno, žuto, ljubičasto, nikle su građevine višekatnice koje su zaklonile pogled nad prava bogatska Istarskog poluotoka. To je tako ružno i bijedno, a još više je nadahnut od zlih sila onaj tko je to dopustio. Poreč i predgrađe a i ostali gradovi izgledaju ko iz trećerazrednih crtića. Bole oči i puca desna klijetka srca. U njoj je ostalo malo crvenila krvi i ljubavi prema svojoj baštini. Ruše se šume, trgaju stogodišnji hrastovi, da bi se izgradila nova rezidencijonalna naselja.